Ο χρόνος μου

Υπάρχουν φορές που περπατάω στο δρόμο πηγαίνοντας στη δουλειά ή κάνοντας ένα περίπατο. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω αισθάνομαι μια ευφορία με αφορμή μια μυρωδιά έναν ήχο ή μια εικόνα. Εκείνη τη "στιγμή" θέλω να την μοιραστώ μέ ανθρώπους που αγαπώ, με τη γυναίκα μου και το παιδί μου που τους λατρεύω. Αυτές τις στιγμές (και άλλες) έρχεται ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο συνθέτης, ο καλλιτέχνης, να μας τις χαρίσει και να μας ενώσει μέσα από αυτές. Έρχεται με ένα τρόπο μαγικό να γεμίσει το χρόνο με εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα και άρα να "μεγαλώσει" το χρόνο μας. Αδελφικός μου φίλος μου έλεγε συχνά πως με όσο πιο πολλές εικόνες από τη ζωή γεμίζεις το μυαλό σου τόσο πιο πολύ συμβιβάζεσαι με το θάνατο. Δεν έχω πολύ χρόνο, ή δεν θέλω να έχω πολυ χρόνο δεν ξέρω. Και δεν έχω διαβάσει όσο θα θέλα. Αυτό που ξέρω είναι ότι λατρεύω να συζητάω για ένα βιβλίο ή για μια παράσταση. Λάτρεψα πρόσφατα τη στιγμή που ένας φίλος ενώ είμασταν για ποτό μας ρώτησε τι αισθανόμαστε εκείνη τι στιγμή με τη φράση "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη..." . Διάβασα με μεγάλη λαχτάρα το βιβλίο που μου πρότεινε φίλος μου, ("Το όνειρο ενός Γελοίου" Ντοστογιέφσκι) λέγοντας "ότι θα με βρεις κάπου εκεί". Δίνοντας χρώμα στη στιγμή και μοιράζοντάς τη με ανθρώπους που αγαπάς,μεγαλώνεις το χρόνο. Αυτό νομίζω...