Οι Ηγέτες της Ψυχής μας

Μεγαλώνοντας και κάνοντας την αυτοκριτική μου διαπιστώνω ότι κατά καιρούς είχα την ανάγκη να φτιάξω ένα πρότυπο προσωπικότητας στο μυαλό μου. Ένα ιδεατό άνθρωπο στον οποίο θα ήθελα να μοιάσω αλλά να τον προσπεράσω συνάμα μέσα από την ωριμότητα μου και την ορθότητα της σκέψης μου. Αυτός ο ανταγωνισμός, με τον ίδιο μου τον εαυτό ουσιαστικά δεδομένου ότι και ο "ιδεατος άνθρωπος" προιόν της σκέψης μου είναι, με οδήγησε στην αποδοχή του χαρισματικού ανθρώπου. Του ηγέτη της ψυχής και της σκέψης , που δεν είμαι εγώ. Θα μπορούσε αυτό να χακτηριστεί σαν προσωπική ήττα. Ο αγώνας της ζωής όμως δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει δε, και η άλλη διάσταση που λέγεται τύχη. Η τύχη να γνωρίσεις έναν τέτοιο "γιγάντιο" άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μπορεί να σε ακούσει να σε αγαπήσει να σε πικράνει στο πλαίσιο του αντικειμενικά "δίκαιου" αλλά το κυριότερο απ΄όλα να ανατρέψει όλα τα δεδομένα σου και να δώσει μια άλλη διάσταση. Έναν άνθρωπο που μπορεί να προτρέψει και να δείξει έναν άλλο δρόμο που μπορεί να μην τον έχει διαβεί, ξέρει όμως ότι είναι ο σωστός και στο "χαρίζει" αυτό. Μιλώ για έναν άνθρωπο με αδυναμίες και πάθη, όχι κάποιον αποστειρωμένο διαλογιζόμενο. Για έναν άνθρωπο όμως που ήταν ένα βήμα μπροστά και απδεικνυόταν αυτό κάθε φορά με τη στάση και τις πράξεις του. Είχα την τύχη να σε γνωρίσω αδελφέ και αυτά που μου χάρισες μόνο με το χαμόγελο του παιδιού μου μπορούν να συγκριθούν που είναι και δικό σου παιδί στο μυαλό μου. Μαθαίνω να ζω με την απουσία σου έχω αποδεχτεί όμως ότι δεν θα την ξεπεράσω ποτέ....