Βόλτα στο παρκάκι

Πήγα χτες με τη γυναίκα μου και το παιδί μας στο παρκάκι. Ένα παρκάκι δίπλα σε μια σειρά από καφέ-μπαρ. Εκεί πίναμε το ποτό μας με ένα φιλικό ζευγάρι δίπλα στο "αδιάφορο" για μας παρκάκι. Κάποια στιγμή το παιδί μας έχει ψιλοφρικάρει καθισμένο στο καρότσι παίζοντας με τισ κάρτες της μαμάς. Θέλει μια δεύτερη βόλτα στο "αδιάφορο" για μας παρκάκι. Είναι η σειρά μου αυτή τη φορά. Παίρνω τον "μεγαλειότατο" λοιπόν και ξεκινάμε τη μικρή βολτίτσα. Τα 'παιξα λίγο είναι η αλήθεια με τόση ζέστη. Ο μικρός όμως τρέχοντας μόνος στο γρασίδι πηγαίνοντας σε ένα θαμνάκι εκεί κοντά και μαζεύοντας τα φυλαράκια από τα δέντρα ήταν ευτυχισμένος. Γέλαγε με την καρδούλα του. Προς στιγμή αφαιρέθηκα και άρχισα να βλέπω το αδιάφορο παρκάκι με τα δικά του μάτια. Δεν ήταν αδιάφορο πιά. Άρχισα να κοιτώ μαζί του το γρασίδι και τα φυλαράκια προσέχοντας βέβαια μη βάλει και κανένα στο στόμα... Έβλεπα το χώμα με τα μυρμηγκάκια που τα κοιτούσε με απορροία. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή ένιωσα αυτό που λένε παιδική αθωότητα, που το περνάμε όλοι στο ντούκου στα πλαίσια πάντα μιας αμπελοφιλοσοφικής κουβέντας. Ένιωσα στιγμιαία να αδειάζω από κάθε είδους στρεςς και να μου είναι αδιάφορες πλέον οι πολυκατοικίες απέντανι και τύποι με τα φτιαγμένα αυτοκίνητα που περνούσαν από το δρόμο με τέρμα τη μουσική...Δεν είναι πια αδιάφορο το παρκάκι. Συμφωνώ απόλυτα με το γιο μου..........